Blog

Heilige ruimte

Thuiskomen bij jezelf, je essentie. Het is een veel gehoord thema in coaching en therapie, het leven. Een proces van bewustwording, van het afpellen van lagen, van ontvouwen, van groei en transformatie.

De afgelopen maanden ruimden we (mijn vader, zus en ik) ons ouderlijk huis leeg, omdat mijn vader ging verhuizen. Kamer voor kamer, inclusief de zolder, kelder, het oude staldeel en de schuur. Wat ooit een boerderij was, transformeerde tot ruime gezinswoning, inclusief eetkamer, werkkamer en meerdere werkplaatsen waar mijn vader zich naar hartelust kon verliezen in allerhande technische en mechanische uitvindingen en andersoortige projecten. En een tuin, of beter een erf. Met een geweldige bloementuin, moestuin, boomgaard.

Het huis was al jarenlang niet meer opgeruimd of onderhouden. Op het schilderwerk buiten na. Zoals dat soms gaat. Zeker als je dicht bij de natuur leeft, aan weinig genoeg hebt en rommel niet in de weg staat. En al helemaal als je er uiteindelijk hemelsbreed zo’n achtenzeventig jaar woont, waarvan de laatste vijftien alleen. 

Mijn thuis was het al lang niet meer. Simpelweg omdat ik er al achtentwintig jaar niet meer woon. En ook omdat het door de staat waarin het intussen verkeerde niet meer als thuis voelde. Tijdens het opruimen voelde ik het thuis van toen weer in al mijn vezels, gingen herinneringen door mijn handen, al dan niet voorzien van een laagje stof. Geuren, kleuren, texturen, geluiden. Briefjes en tekeningen van mijn zus en mijzelf die onze moeder zorgvuldig bewaard bleek te hebben. Muziek waar zij graag naar luisterde. Een van een luciferdoosje geknutseld fotocameraatje met een getekend portretje dat ik voor haar maakte. Het schort dat mijn vader droeg wanneer hij met de hand lucht door het oliebollendeeg klopte.

Dit hele proces van opruimen, is ook een proces van her-inneren geweest. Een her-innering van de ruimte, natuur, vrijheid, overvloed waarin ik als kind ben opgegroeid, én aan dat waarvan ik als kind meer of minder heb gekregen dan wenselijk. Simpelweg omdat elke (voor)ouder z’n best doet en (voor)ouders al hun ervaringen en menselijkheden doorgeven aan hun kinderen. Zit daarin niet juist de schoonheid van het leven? Want het is een uitnodiging om in je volwassen leven te verteren, te transformeren, te groeien en de kwaliteiten die je vanuit je overlevingsstrategieën ontwikkelt te koesteren. En om dit alles naast het doorgegeven moois te leggen. Om zo thuis te komen bij jezelf.

Zo ben ik met het opruimen letterlijk in een innerlijk proces gestapt – of beter: in verschillende innerlijke processen tegelijk, namelijk ook die van mijn (voor)ouders. In de metafoor zoals ik die in Hypnotherapie ook wel toepas: dat mooie huis met die ene kamer die nog opgeruimd moet worden. En in die tuin met die ene plek. Daarmee ruim ik ook mijn eigen kamer weer eens op. En ik zaai in compostrijke grond. 

Om dit hele proces rond te maken, zal ik van de oude kweekkas waarin mijn moeder zoveel groenten en bloemen kweekte, voor een paar dagen mijn thuis maken. Als artist in residency. Verblijf, werk en slaap ik vijf dagen lang in de kas, ga ik nog eens terug naar mijn wortels, waar zich in vorm, lijn, kleur, woord, beeld, levenskunst mag ontvouwen wat zich wil ontvouwen. Waar mag ontkiemen, groeien, bloeien wat zich in vruchtbare grond gezaaid heeft. De kweekkas als heilige ruimte, waar ik mijzelf in de natuur, mijn voorouders en de ander in menselijkheid ga ont-moeten. Een ruimte waar ik kleur ga bekennen en geven.

Thuiskomen, dat gaat voor mij dan ook in de eerste plaats over jezelf ontmoeten in je eigen menselijkheid. En die van je (voor)ouders. Als onderdeel van het grotere geheel. Over het volledig verwelkomen van het leven in jezelf. Van buitenaf en van binnenuit.